woensdag 21 November 2018
dit is het online magazine van het Fonds voor Cultuurparticipatie. wil je een aanvraag doen, kijk dan op onze website

Van kalligrafie tot spuitbus

Donald aan het werk bij het Fonds

Een nieuwe indeling en een frisse lik verf; in het kantoor van het Fonds voor Cultuurparticipatie wordt hard gewerkt vlak voor het nieuwe culturele seizoen begint. Decoratieschilder Donald Witteman is één van de mensen die hier aan de slag is. Al lang voor de huidige handletter-rage begon hij met kalligrafie. Liefst met een spuitbus!

'Mijn vader heeft de kunstacademie in Den Haag gedaan en had een zeefdrukkerij. Ik tekende altijd, dus deed ook toelatingsexamen. Ik zat bij de laatste tien, maar werd niet toegelaten. Ik volgde kalligrafieles bij iemand die een zoon op de etaleursschool Nimeto had. Ik dacht, dat doe ik eerst een jaar. Maar ik heb die school afgemaakt en ben voor mezelf gaan werken, nu 25 jaar geleden. Met een lettersnijapparaat maakte ik mooie letters. Nu gebruik ik het vooral andersom: ik maak er sjablonen mee, die ik inschilder.

“Via anderen hoorde ik mijn vaders waardering voor mijn werk. Dat deed me toch goed.”

Je kunt belettering tegenwoordig gemakkelijk inscannen, printen en op de muur plakken – heel goedkoop. Maar mensen willen steeds vaker weer authentiek werk. Mét de kleine afwijkingen die bij handwerk horen. Van een naam op een voordeur tot een complete menukaart op een restaurantmuur – ik kan alles met de hand schilderen. Daarnaast heb ik met mijn sjablonen en spuitbus een oplossing om ook langere teksten betaalbaar te houden en toch een zo mooi mogelijk resultaat te krijgen. En daar gaat het om.

“Mensen kijken wel verbaasd op als ik met een sjabloontje en een spuitbus heel oude letters op de muur kom spuiten.”

In zo mooi mogelijk handletteren kan ik me helemaal verliezen. Ik heb een vriend weleens een digitale verjaardagskaart gestuurd met 'gefelteerd' erop. Ik had totaal niet meer op de inhoud zitten letten.

Mensen vroegen weleens of ik het hun ook niet kon leren. Op een gegeven moment dacht ik: het is zonde als ik het alleen zelf doe. Dus ging ik in een atelier in Naarden kinderen lesgeven in handletteren. Een groep van acht tot twaalf jaar en een groep pubers. Sommige deelnemers aan een cursus hebben te hoge verwachtingen; ze komen het maar één keer doen. Bij anderen is het precies omgekeerd. Er was eens iemand van overtuigd dat ze niets kon maken. Met een klein beetje sturing ging ze naar huis met iets heel moois. Dat vind ik leuk. Ik geef ook weleens graffiti-workshops – zelf gebruik ik ook liever een spuitbus dan een kwast. Meer lesgeven wil ik wel, maar niet fulltime, daarvoor vind ik mijn werk veel te leuk.

“Als mensen zien wat ik ergens heb gemaakt, vragen ze: kun je bij ons ook iets maken?”

Ik zit vol ideeën, maar daar kom ik nooit aan toe, want er is altijd wel weer een klus. Misschien nu m'n kinderen groot zijn dat ik er meer tijd voor heb. Mijn zoons tekenen ook allebei wel, maar maken vooral veel andere dingen: posters, een studieblaadje, leuke t-shirts. Dus het zit wel in de familie.'

Portret Donald

Dit artikel heeft betrekking op de volgende regeling(en) van het Fonds voor Cultuurparticipatie website: Cultuur maakt iedereen

Dit artikel is een portret uit de reeks verhalen die we delen binnen het programma: Cultuur maakt iedereen