maandag 12 November 2018
dit is het online magazine van het Fonds voor Cultuurparticipatie. wil je een aanvraag doen, kijk dan op onze website

Van appels en bomen

Eva in voorstelling 'Alice'

Wie uit een familie van operazangers komt, eindigt niet snel op kantoor. Ook Eva Fiselier wilde het podium op, maar dan in een andere richting. Ze moest er wel wat voor over hebben.

'Mijn opa gooide het roer om toen hij veertig was. Hij verkocht zijn winkel en begon in het koor van de Nationale Opera. Later kozen mijn vader en mijn zus ook voor opera. Zelf speelde ik altijd in het schooltoneel, en toen ik na de middelbare school bij opleidingen ging kijken, had ik de neiging me af te zetten: ik wilde niet zingen, maar toneelspelen. Maar ja, na een tijdje ging ik zingen toch ook wel erg leuk vinden… Eerst werd ik afgewezen op twee academies. Dus volgde ik twee jaar lang logopedie en zanglessen en probeerde het opnieuw, zo graag wilde ik het. Mijn ouders hebben me nooit gepusht, maar wel altijd gesteund. Het werd uiteindelijk muziektheater, aan het ArtEZ conservatorium in Arnhem.

Uitvoeren vind ik fijner dan zelf schrijven, merk ik. De afgelopen twee jaar heb ik met twee vriendinnen aan een eigen voorstelling gewerkt, maar dan ben ik niet degene die alle teksten en muziek aandraagt. We hebben in cafés gespeeld, tijdens een theaterfestival – erg leuk. Maar laatst deed ik een liedprogramma waarin ik muziek van Ramses Shaffy als mezelf vertolkte en dat ligt toch het dichtst bij mijn droom. Het publiek was zo enthousiast en ontroerd; dat je mensen zo'n mooie avond kunt bezorgen vind ik het mooiste.

“Er kan een boodschap in zitten, of niet, maar het draait voor mij om de entertainment: dat je iets losmaakt en mensen laat genieten.”

Tijdens de opleiding zit je in een kleine klas, van acht tot tien studenten. Dat is heel intensief en je steunt elkaar allemaal. We leerden ook wel een subsidieaanvraag te schrijven en we kregen wat beroepsoriëntatie, maar ik zag erg op tegen de tijd na mijn afstuderen – dat was in 2016. En nog, na een slechte auditie, vraag ik me vaak af: kan ik dit wel; is dit wel voor mij? Gelukkig kan ik me nu vrij snel herpakken.

Acteren mis ik wel, na mijn opleiding. Zingen doe je thuis eerder in je eentje dan een monoloog spelen. Ik heb weleens mensen voorgesteld een clubje te vormen om met elkaar scenes te spelen, maar iedereen heeft z'n eigen schema.

Het werkt goed om mezelf doelen te stellen. Zo van: 2018 wordt mijn jaar, ik wil in Soldaat van Oranje spelen. Daar heb ik ook inderdaad auditie voor gedaan. En al ben ik het niet geworden, het was goed om ergens naartoe te werken. Verder moet je absoluut netwerken, mensen moeten weten wat je wilt en kunt. En lessen blijven volgen en anderen zien, ook voor inspiratie. Een tijdje terug had ik niet veel te doen en werkte ik veel in de horeca. Dan dooft het vuur een beetje. Maar toen ik een voorstelling van een studiegenoot bezocht was dat zo'n boost!'

"Toen wist ik weer: dit is wat ik wil."
placeholder

Cultuurestafette 2018
Ronald Kox → Richard Smolenaers → Marijn Cornelis → Jeffrey Brew Ward → Jordy van Loo → Djenny Masengo → Ardy Samandarpour→ Glenn Eilbracht→ Sanne Boon → Eva Fiselier

Eva kreeg het stokje aangereikt van Sanne Boon, die krijtend door het leven gaat.

Aan wie Eva het stokje doorgeeft lees je binnenkort.

Volg alle verhalen via facebook! #cultuurmaaktiedereen

Dit artikel is een portret uit de reeks verhalen die we delen binnen het programma: Cultuur maakt iedereen