donderdag 20 September 2018
dit is het online magazine van het Fonds voor Cultuurparticipatie. wil je een aanvraag doen, kijk dan op onze website

Saman Amini en de beleidsmaker van de toekomst

saman amini

Wat wil jij de toekomst meegeven? Die vraag stelden we aan performer Babs Gons, Journalist Nynke de Jong en theatermaker Saman Amini. Tijdens de viering van ons 10-jarig jubileum op 3 juli 2018 deelden ze hun antwoord in een brief aan de toekomst.

Theatermaker Saman Amini richt zich aan de beleidsmaker van de toekomst: "Steek uw hand uit en vraag mij, de persoon waar het beleid voor is bedoeld, om hulp en ik zal er zijn."

Beste mevrouw of meneer beleidsmaker in het jaar 2028,

Toen mij werd gevraagd een brief te schrijven aan de toekomst, wist ik meteen aan wie ik die zou willen schrijven. De beleidsmaker. Want die bepaalt en heeft hart voor verandering. Als kunstenaar poog ik een gesprek op gang te brengen in de hoop dat het tot positieve verandering leidt. Die verandering maakt verhalen vertellen aantrekkelijk. Dus schrijf ik dit verhaal aan iemand die macht heeft en iets teweeg kan brengen. Een Beleidsmaker heet zij of hij.

Maar waarom? Hoe maak ik het voor mezelf logisch dat ik een beleidsmaker over tien jaar tijd, vandaag de dag in het jaar 2018, een brief schrijf? Met welk verhaal? De beweegreden van het personage, in dit geval ikzelf, Saman Amini, moet gegrond zijn. Toen kwam de rasverhalenverteller in mij naar boven. Ik schrijf deze brief omdat het natuurlijk mijn laatste dag is. Ja, m’n allerlaatste dag als een actieve speler in het werkveld. En wat ik schrijf is slechts collegiale feedback op de afgelopen jaren.

Allereerst: ik wil dat u weet dat de reden van alles wat ik u schrijf,
recht uit de grond van mijn hart komt en goed bedoeld is voor ons allebei.
Geschreven in de hoop dat onze nakomelingen het net ietsje beter hebben dan wij
dus leen me uw oren, gun me heel even uw aandacht en tijd.
Ik zou me willen ontfermen over ons beleid, betreft diversiteit.

Dit is voor mij één van de kwetsbare punten in onze maatschappij,
racisme is een tumor, zoals automatisering, imperialisme, klimaatverandering.
Ons diversiteitsbeleid is een zegen, een essentieel wapen in de strijd
tegen één van de grootse problemen waarmee wij mensen leven in onze tijd.
Het aankaarten van dit op mijn laatste dag is mijn
plicht naar de toekomst toe, een soort verantwoordelijkheid.

Diversiteit is bittersiteit. Volgt u mij?

Ik denk niet dat ik u bereik. Ik bedoel het niet afstandelijk maar het is voor ons belangrijk
dat u weet, dat als ik, een jongen die vanwege zijn achtergrond onder diversiteit
en pluriformiteit valt, kijk naar de beleidmaker van onze tijd, ik betwijfel of zij of hij het probleem wel begrijpt.

Op het filmfestival keek ik vorig jaar een reeks korte films. Aan één ervan heb ik een herinnering overgehouden. Een korte film over vier meisjes uit de achterstandswijk. Meisjes uit een moeilijk milieu en een moeilijke thuissituatie, hangend in de tram. Na de vertoning, kwam één van de beleidmakers uit die wereld, die een bepalende rol heeft, het podium op. De beleidsmaker attendeerde de journalisten in de zaal erop, dat deze film het bewijs is dat het witte doek niet alleen voor witte acteurs is bestemd. ‘Zoals sommige van jullie beweren’ is wat diegene zei. Dit was voor de beleidsmaker een teken van diversiteit.

En ik dacht bij mijzelf, in wat voor een parallel universum leven wij? De beleidsmaker ziet de film werkelijk als verrijking betreft diversiteit. En ik zie het als een uitbuiting van een cultuur. De realiteit waar een groep mensen dagelijks mee moet leven, wordt hier gebruikt om de buitenwereld te tonen dat er wel genoeg zwarte acteurs op het witte doek zijn. En mijn mening werd bevestigd toen ik erachter kwam dat zowel de producent, schrijver als de regisseur allen wit zijn.

Grote talkshows van ons land hebben talloze tafelgasten met een niet westerse afkomst, maar in de redactie, crew en het technische team ontbreekt de eerlijke spiegeling van de maatschappij.

Afgelopen jaar gingen er opvallend veel nominaties en prijzen in het werkveld naar collega’s met een niet-westerse achtergrond. Literatuur, film, theater en de danswereld. Hoorde een aantal collega’s grappend op de gang: ‘Alle allochtonen hebben een prijs gewonnen’. En natuurlijk was het een grapje maar in elke grap zit een kern van waarheid. En de waarheid hiervan is dat op deze manier beleid voeren schade richt aan de kwaliteit van bijvoorbeeld zo’n prijs. Maar het zaait vooral twijfel wanneer een niet witte acteur de winnaar van de prijs is.

Goed doen kan kwaadaardig zijn. Ik hoop dat u me begrijpt. En waar ik eigenlijk voor pleit: steek uw hand uit en vraag mij, de persoon waar het beleid voor is bedoeld, om hulp en ik zal er zijn.

Saman Amini, 3 juli 2018 

Saman Amini

Meer brieven

Lees ook de brief van Babs Gons over gezien en gehoord worden: "Via de kunst zullen we bij elkaar naar binnen kijken."

En het ongevraagde advies van Nynke de Jong aan haar tweejarige dochter: "Ga bij een fanfare!".

Er gebeurde nog veel meer moois tijdens onze jubileumviering. Bekijk de foto's en de vlog!

Dit artikel is een portret uit de reeks verhalen die we delen binnen het programma: Cultuur maakt iedereen