vrijdag 22 November 2019
dit is het online magazine van het Fonds voor Cultuurparticipatie. wil je een aanvraag doen, kijk dan op onze website

Positieve mineur

Jeffrey Ward Brew

Van kerkkoor, via hiphop naar ballads. Jeffrey Ward Brew, alias J. Ward Brew, zocht en vond zijn eigen weg in de muziekwereld.

'Van mijn twaalfde tot mijn vijftiende zong ik in een kerkkoor, dat deed m'n moeder ook. Daarna kwam ik in de hiphop scene. Met ZiRe stond ik in de halve finale van de Grote Prijs van Nederland. Aan ons debuutalbum werkten mensen als Kraantje Pappie en Salah Edin mee. In die periode deed ik ook de opleiding sociaal pedagogische hulpverlening. Totdat ik een time-out nodig had.

Ik besloot om in 2008 een jaar naar New York te gaan naar familie en vrienden. Uiteraard bleef ik muziek maken, ik ging bijvoorbeeld naar de Amateur Night (open mic) in het Apollo Theater in New York, waar iconen als Chris Rock en Mariah Carey begonnen. Ik vond het heel spannend om daar te staan: het niveau is er veel hoger dan in Nederland, onder andere doordat er een veel grotere vijver is waar men uit kan vissen. Het deed me goed dat ik er veel lof kreeg, en goede adviezen. Bijvoorbeeld om in het vervolg steviger in mijn schoenen te staan en los te laten tijdens mijn optredens.

Eenmaal terug ging ik weer in de hulpverlening werken en besloot ik te kijken naar wat ik echt wilde. Ik ging me focussen op zang en een eigen sound. Al mijn teksten zijn gebaseerd op mijn eigen leven. Ik ben opgegroeid in België, Londen en in de Haagse Schilderswijk en heb al veel meegemaakt: liefdesverdriet, sterfgevallen van ‘loved ones’, door zowel zelfmoord als ongelukken.

“Mijn liedjes staan meestal in mineur, maar zonder een negatieve vibe. Ze zijn positief bedoeld, ik wil een gevoelige snaar raken en jongeren inspireren: als je jezelf blijft, kun je er komen.”

Ik heb de mooie, maar ook de nasty kanten gezien van de business. Zoals toen een A&R-manager van een label mijn demo hoorde en beloofde me met Lil Wayne in contact te brengen. Ik hoefde alleen maar een contract te tekenen. Nou, ik was wel enthousiast, maar niet dom, dus ik liet het lezen door derden. Toen ik niet meteen hapte, werd die man bozig. Bij aanbiedingen bleek altijd dat je er zelf niks aan zou verdienen. Of je hoorde nooit meer wat.

Jeffrey hier niet aan het werk als hulpverlener maar als musician!

Met mijn ervaring wil ik jonge artiesten helpen. Ik zou een platform willen opbouwen om de doorstroom in Nederland te bevorderen. In de VS zie je constant nieuwe artiesten, maar hier strijden steeds dezelfden om het beperkte aantal podia dat beschikbaar is. Omdat mensen bang zijn voor hun eigen positie, wordt er nauwelijks nieuw talent gepromoot.

“Als iedereen elkaar nadoet in de hoop een hit te scoren, dan stijgt het niveau niet. Je hebt gezonde concurrentie nodig.”

In mijn werk gebruik ik ook muziektherapie, want niet iedereen is even goed in praten. Je schrijft iets op, rapt erover en krijgt daar een compliment over – zo begint het. Voor mijzelf heeft muziekmaken ook zo gewerkt, als uitlaatklep.

Uiteindelijk wil ik in grote zalen staan, denk Ziggo Dome. Mensen zitten niet te wachten op een balad in een club, toch? Ik wil unieke shows geven. Ik heb ook heel lang toneelgespeeld, dat wil ik in optredens gebruiken. En ook het therapeutische, maar dan niet zweverig: ik wil mensen met meer zelfvertrouwen naar huis sturen.'

placeholder

Cultuurestafette 2018
Ronald Kox → Richard Smolenaers → Marijn Cornelis → Jeffrey Brew Ward

Jeffrey kreeg het stokje aangereikt van Marijn Cornelis. Zo treffend als zij het belang van cultuur maken, zowel voor zichzelf als voor anderen, weet te verwoorden, lees je het zelden.

Op zijn beurt geeft Jeffrey het stokje door aan Jordy van Loo, van dj-duo Los Primos.

Volg alle verhalen via facebook! #cultuurmaaktiedereen

Dit artikel heeft betrekking op de volgende regeling(en) van het Fonds voor Cultuurparticipatie website: Cultuur maakt iedereen

Dit artikel is een portret uit de reeks verhalen die we delen binnen het programma: Cultuur maakt iedereen