donderdag 19 Juli 2018
dit is het online magazine van het Fonds voor Cultuurparticipatie. wil je een aanvraag doen, kijk dan op onze website

Zuurstof voor de ziel

Monique Samuel

Als het laatste slotakkoord is gezet, het doek valt, de expositie wordt gesloten, de deuren van het museum dichtgaan, de acteur verstomt en de danser in zijn gracieuze bewegingen stokt, het applaus door de stilte is overgenomen en ik de zaal, het kunsthuis of theater verlaat … dan begint het pas.

’s Nachts dansen de dromen door mijn hoofd, veren mijn longen op om op het ritme van mijn gelijkelijke ademhaling verder te zingen, hoger te springen, door te reizen, al die beelden, kleuren, textuur, brandend als een helder vuur, duizelen door de woorden van mijn geest.

Zonder al dat dwaal ik verweesd over deze planeet genaamd aarde. Zonder kunst hebben woorden geen waarde.

Rest nog slechts de macht van geld en getal. En maken we een steeds diepere val. Het harde duister in. Weg zelfreflectie, tot ziens meditatieve bezinning.

We zijn een land van robots. Machines die even regelmatig ontwaken en routineus de vaste taken – verrichtten. Niets dat onze sleur doorbreekt, of van onze vastigheden losweekt – verlichten. Kunst is als zuurstof voor de ziel. Zonder de schone pennenstreken, ongemakkelijke beelden of ongepolijste sprongen op de planken, verandert onze wereld in één grote BV, geregeerd door termen als benefits en efficiency. Kleurloos.

placeholder

Monique Samuel (1989)

is politicoloog, opiniemaker, publicist en auteur van Egyptisch-Nederlandse afkomst. Samuel publiceert in verschillende landelijke kranten zoals de Volkskrant, NRC Handelsblad, Trouw en NRC Next, Groene Amsterdammer en het nieuwe mediaplatform de Correspondent. Samuel is een fervent blogger. Ze heeft acht boeken op haar naam staan en wint in zowel 2007 als 2008 de eerste prijs Nederlands proza van de El Hizjra-Literatuurprijs.

Smaakloos. Inspiratieloos. Koud. Dictatuur begint daar waar kunst ophoudt. Alleenheerschappij regeert waar artistiek talent plaatsmaakt voor de propaganda van gelikte reclames. Koop meer van hetzelfde product, marketing als moderne klucht. Stem op mij, ik ben de partij, van de vernieling, help de maatschappij de artistieke verdoemenis in.

Als de verf opdroogt en de vrije stem verstomt, rest slechts een land van klapvee, mekkerende schapen zonder herder, koeien gemolken door robotica. Als de camera ophoudt met het schieten van zwart en wit, hard beeld dat het systeem ontbloot, uiting geeft aan de menselijke nood, doe dan maar de kapjes op en zwijg. Een gasmasker is gelijk een muilkorf.

Leiderschap dien je voor te leven. Visie toon je door de kritische geest ruimte te geven. En al die duizenden ademloze zielen zuurstof te geven. Laten we dit reutelende land van haar bronchitis genezen. Met een flinke injectie genaamd: creatief talent. Dat is pas … kunst.

Dit artikel is een portret uit de reeks verhalen die we delen binnen het programma: Cultuur maakt iedereen