maandag 23 April 2018
dit is het online magazine van het Fonds voor Cultuurparticipatie. wil je een aanvraag doen, kijk dan op onze website

Met een gitaar geboren

ZIMIHC op Festival of Older People

Ze zijn allemaal 55+ maar hebben pas nog opgetreden op het Festival of Older People, nog altijd in de oorspronkelijke bezetting. Ooit beloofden de bandleden van ZIMIHC elkaar om samen te blijven spelen tot aan hun dood. Ze houden zich daar tot nu toe met veel plezier aan. Gitarist Appie Alferink is ook de drijvende kracht achter de Utrechtse amateurkunstorganisatie ZIMIHC.

Appie: 'Ik ben met een gitaar geboren, bij wijze van spreken. En grotendeels autodidact, want ik was te eigenwijs voor lessen. In wat nu groep acht heet, stond ik al op het schoolpodium. En ik zat altijd in toneelclubs, ik mengde graag disciplines. Onze band begon in 1983 als vier studenten Nederlands, die spontaan op muziek gezette poëzie en van onze literatuurlijst geplukte teksten, op straat ten gehore brachten. Recepten uit kookboeken zaten er ook weleens tussen – vrij dadaïstisch.

Op een keer gingen we bij regen naar binnen, winkelcentrum Hoog Catharijne in. Dat voerde destijds de slogan 'Zat ik maar in Hoog Catharijne'. Toen iemand ons vroeg hoe onze, tot dan toe naamloze, band heette, gebruikten we die slogan. Sindsdien heten we ZIMIHC.

“Als ik geen muziek meer zou kunnen maken, zou ik doodongelukkig worden.”

Rond ons afstuderen moesten we beslissen of we professioneel verder wilden. Dat betekende van zestig naar 250 voorstellingen per jaar en echt de cabaret-hoek in. Daarvoor waren we toch te artistiekerig. We bleven dus amateurkunstenaars, met mooie banen ernaast. Ik was intussen ook Theaterwetenschappen gaan studeren, toegespitst op management en beleid, dus ik werd onze zakelijk leider.

ZIMIHC, met Appie rechts op gitaar, speelt op het Festival of Older People

Wat ik had geleerd ging ik ook inzetten voor anderen. Utrecht bleek vol creatievelingen, van wie het gros nooit van de kunsten zou gaan leven. Ik ging me volledig op de amateurkunst richten – waarbij het enorm hielp dat ik zelf podiumervaring had en wist wat artiesten nodig hebben. Voor het opzetten van een kunstbedrijf kreeg je halverwege de jaren negentig geen lening of subsidie, maar omdat ik als huiswerkbegeleider ook in het bestuur van een welzijnsstichting zat, kon ik een deal sluiten: ik richtte het bureau ZIMIHC op, aanvankelijk met behoud van mijn uitkering, en mocht in het buurthuis kantoor houden. Als tegenprestatie programmeerde ik artiesten. Toen al was het uitgangspunt: we zijn een kunstorganisatie. Dat is nooit veranderd. We laten het welzijnswerk en tegenwoordig in ons theater in Zuilen ook de horeca aan experts over, zoals The Colour Kitchen.

Met overheidssteun (om mensen die moeilijker toegang tot de kunsten hebben te bereiken) groeiden we in de loop der jaren van ons pand in Wittevrouwen tot drie eigen ZIMIHC-theaters. Maar toen ik laatst ons oude bedrijfsplan nog eens doorlas, concludeerde ik dat we nog exact hetzelfde doen, alleen dan op een andere schaal. Hoewel ik het woord haat, zijn we inmiddels wel een instituut in Utrecht.

De vele initiatieven die nu in Utrecht de kop op steken, steun ik waar ik kan. Zo ben ik zelf immers ook begonnen. En ik geef veel mensen stage-kansen. Je moet talent en initiatief koesteren en ondersteunen.

“Talent gaat niet met pensioen. Het kan juist groeien naarmate je ouder wordt. Misschien is het niet toevallig dat ik hier tegenwoordig meer oog voor heb… “

Onze doelgroep, 'iedereen die aan kunst doet, van nul tot honderd', is erg breed. Zo kon het gebeuren dat we ouderen minder goed in het vizier hadden. Maar de laatste tijd zijn we via Lang Leve Kunst en Age Friendly Cultural Cities gericht met ouderen gaan werken. Welzijnswerk was er wel voor deze groep, maar juist de amateurkunst door ouderen moet veel serieuzer worden genomen. Zij zijn met steeds meer, hebben tijd en zijn gemotiveerd. Ik heb eens rondgevraagd wat mensen na hun 65ste met hun talent denken te gaan doen. De resultaten staan op mijn blog. Mensen als Freek de Jonge, Vincent Bijlo, Herman van Veen blijven nieuw werk maken. Dat is geen nostalgie, ze kúnnen niet anders. Ook onze band gaat niet met pensioen. We hebben zelfs net een nieuwe cd uit, vol vertaalde, hergearrangeerde hits. De groep gezonde ouderen groeit, dus ons publiek wordt alleen maar groter!

placeholder

Het programma Lang Leve Kunst leverde in 2013 t/m 2016 zo'n 950 culturele projecten op om ouderen te helpen zich artistiek en creatief te ontwikkelen. Vervolgens besloot het Fonds voor Cultuurparticipatie met het programma Age Friendly Cultural Cities steden aan te moedigen deze cultuurdeelname door ouderen blijvend op de kaart te zetten. De stad die dit het beste doet, wint de BNG Bank Lang Leve Kunst Prijs. De steden Deventer, Doetinchem, Emmen, Groningen en Utrecht strijden in 2017-18 om deze prijs. Utrecht met het project De kunst van het delen, van onder andere ZIMIHC. Tot eind november staat de subsidieregeling nog open voor nieuwe steden.

Dit artikel heeft betrekking op de volgende regeling(en) van het Fonds voor Cultuurparticipatie website: Age Friendly Cultural Cities, Cultuur maakt iedereen

Dit artikel is een portret uit de reeks verhalen die we delen binnen het programma: Cultuur maakt iedereen