zaterdag 21 April 2018
dit is het online magazine van het Fonds voor Cultuurparticipatie. wil je een aanvraag doen, kijk dan op onze website

Helden en talenten: Remy van Kesteren en Elise Besemer over het NJO

Elise BEsemer & Remy van Kesteren in VondelCS

In deze reeks gaat telkens een jong talent uit een talentontwikkelingsprogramma in gesprek met iemand die ooit meedeed aan datzelfde programma en intussen bekend is geworden. Topharpist Remy van Kesteren en viooltalent Elise Besemer waren beiden betrokken bij het Nationaal Jeugdorkest. Ze ontmoetten elkaar in VondelCS.

Hoger niveau
Zowel harpist Remy van Kesteren als violiste Elise Besemer won ooit het Prinses Christinaconcours (PCC), hij als solist in 2004, zij met het Furiosokwartet in 2013. Voor het publiek is dit concours dé kennismaking met jong muzikaal talent.

'Maar het Nationaal Jeugdorkest (NJO) was misschien wel nóg belangrijker voor mijn carrière,' bekent Elise. 'Hoe was dat als young artist in residence?' vraagt ze aan Remy, doelend op zijn rol in de NJO-muziekzomer 2011.
Remy: 'Superleuk, je krijgt een soort carte blanche. Ik wilde onder andere iets met taal, dat werd een programma met Kees van Kooten. En ik heb een Spaanse avond georganiseerd, compleet met tapas. Het was een grote verantwoordelijkheid, maar die geven ze je alleen als ze weten dat je hem aankunt. Je kunt jezelf daar echt naar een hoger niveau tillen.'

placeholder

 

 

Violiste Elise Besemer (1994) studeert bij Jaring Walta aan het Koninklijk Conservatorium in Den Haag. Ze is primarius van het Arkovsky sixtet, op 7 februari 2016 te zien in Podium Witteman. Daarnaast speelt ze in het Frans Hals kwartet en is ze mede-oprichter van het Kamermuziek Ensemble Nederland.

Praktijkervaring
Over hoger niveau gesproken, voor de NJO-muziekzomer 2015 werd Elise gevraagd auditie te doen voor concertmeester. 'Dat is het vetste wat ik ooit heb gedaan. Ik was wel heel zenuwachtig, want je moet voor 105 paar ogen en oren presteren, maar bij het derde concert waren alle zenuwen al weg.'

'Daarom is praktijkervaring zo belangrijk,' zegt Remy. 'En dat is precies wat zo'n talentontwikkelingstraject je biedt, op het niveau dat je op dat moment aankunt. En het is een heel fijne groep mensen. Elke muzikant heeft iemand nodig die je kansen biedt, of dat nou een docent is die je aanneemt als leerling, een jury of iemand van buitenaf. Want net als de rest van het leven, is de muziekwereld niet eerlijk. Talent drijft niet vanzelf boven. Ik organiseer sinds een paar jaar het Dutch Harp Festival, in Utrecht, en daarbij wil ik ook mijn verantwoordelijkheid nemen: begeleiding bieden, kijken wat iemand nodig heeft. Tussen het conservatorium en de concertpraktijk zit zo'n gat. Het is net als met rijles: als je je rijbewijs hebt gehaald, moet je eerst kilometers maken voordat je echt kunt rijden.'
Elise: 'Daarmee moet je al tíjdens je opleiding beginnen, bijvoorbeeld door aan het PCC mee te doen, of het NJO. Ik zie studenten die alleen studeren en dat is het.'
'Dan eindig je op de bank,' zegt Remy.

placeholder

 

 

De internationaal gevierde, harpist Remy van Kesteren (1989) studeerde vanaf zijn tiende aan het Conservatorium in Utrecht. In 2013 won hij de prestigeuze USA International Harp Competition. Remy omarmt zowel de klassieken als het experiment. Op 11 december verscheen de single Aerial van zijn nieuwe album Tomorrow Eyes, dat op 8 januari 2016 uitkomt.

Waarom maak jij muziek?
'Ik heb gelukkig altijd de drive gehad om iets nieuws te willen maken,' gaat hij verder. 'Dat begreep ik pas toen ik in Parijs ging studeren, bij Isabelle Moretti – een langgekoesterde wens. In de eerste les, zodra ik een paar maten gespeeld had, stopte ze me en vroeg: “Waarom maak je muziek?” en “Waarom harp?” We hebben uren gepraat over, eten, wijn, Parijs, vanalles behalve muziek. Gedesillusioneerd zat ik daarna in de Thalys terug naar huis. Maar toen ik het stuk de volgende dag speelde was het ineens helemaal anders. Toen begreep ik het: alles wat je te vertellen hebt, wat al in je zit, moet in je muziek komen.'
Bijna terloops vraagt hij aan Elise: 'Waarom maak jíj muziek?'
'Ik vind de reactie van mensen een kick,' antwoordt Elise. 'Vooral als ze huilen, dan raakt het ze echt. Aan studeren heb ik weleens een hekel, maar als ik samenspeel weet ik waar ik het voor doe.'

Remy: 'Ik schrijf sinds kort ook m'n eigen muziek, wat ik overigens doodeng vind. Als conservatoriumstudenten dat eens zouden moeten proberen, dan móeten ze wel nadenken over wat ze willen – en dat hoeft niet eens klassiek te zijn. Ik vind niet dat klassiek hoger staat dan andere muzieksoorten. Ik heb eens met vier klassieke muzikanten een bandje gevormd en opgetreden. We gingen af! Mijn ultieme droom is een concert waarbij je tussen alle stijlen door gaat.'

Elise: 'Mijn droom is nog een keer Ein Heldenleben uitvoeren – wat we met het NJO speelden. Dan kan ik sterven. De opnames van ons eerste concert, in het Muziekgebouw, draai ik vaak keihard in de auto. Daarbij kan ik wel janken.'

Grenzeloze inspiratie
Maar het NJO bracht haar meer dan dat concert. 'Ik was altijd heel verlegen. Maar als concertmeester wil je met iedereen contact hebben, dus ik moest veel Engels praten want meer dan de helft van de deelnemers is buitenlands. Ik kwam zoveel verschillende mensen tegen dat ik sociaal handiger werd. We zijn ook naar Berlijn geweest en ik ben naar Glasgow gestuurd, met de Waalse jongen die naast me zat.'

Remy: 'Internationale contacten zijn zo inspirerend. Ik ontmoette een keer een Brit, die speelde harp op een manier die ik niet eens kénde; dat is in elk land anders. Mensen en hun stijlen en kennis bij elkaar brengen is ook een doel van het Nederlands Harpfestival. De jurering is daar ook op aangepast. We moeten af van het “zo moet je spelen.” Al speel je met je tenen, als het maar goed klinkt. Het publiek wil gegrepen worden.' En dat kunnen deze twee musici. 

Dit artikel heeft betrekking op de volgende regeling(en) van het Fonds voor Cultuurparticipatie website: Talentontwikkeling en Manifestaties

Dit artikel is een portret uit de reeks verhalen die we delen binnen het programma: Cultuur maakt iedereen