vrijdag 20 April 2018
dit is het online magazine van het Fonds voor Cultuurparticipatie. wil je een aanvraag doen, kijk dan op onze website

Column Shira Keller

Shira Keller, @Ruud Pos

Mijn vingers trilden, want ik stond op het punt iets te doen wat verboden was. Ik had nog nooit getelefoneerd zonder dat mijn ouders het wisten, en sowieso nog nooit iemand anders gebeld dan mijn opa's en oma's. Toch had ik mezelf ervan overtuigd dat het moest. De Gouden Gids lag op mijn schoot, opengevouwen bij de T van toneel, en mijn wijsvinger lag onder het nummer dat naast die magische woorden gedrukt stond. Toneelgroep Amsterdam. Ik hapte naar adem en toetste het nummer in.

'Ze is een dromer,' zei de kale leraar fronsend tegen mijn ouders tijdens het jaarlijkse oudergesprek. Ik zat achterin de klas, dus ik dacht dat het niet opviel als ik tijdens de les doorlas in het boek dat opengeslagen in de vensterbank lag, of naar buiten keek, waar soms een konijn door de struiken schoot. Wat ik eigenlijk probeerde, was de tijd manipuleren. Tijdens het lezen van een boek was het net of er maar een minuut in een uur paste, terwijl een rekenuur wel drie uur leek te duren. Hoe sneller de tijd ging, dacht ik, des te sneller was ik volwassen.

'Goedemiddag, met Shira Keller spreekt u,' zei ik in de hoorn, 'heeft u nog toneelspelers nodig?'

Met onvaste stemmen lazen we uit geniete, papieren boekjes hardop de tekst van wat onze groepachtmusical zou worden. Zolang ik me kon herinneren wilde ik toneelspeelster worden, en die middag zou het begin inluiden van mijn toneelcarrière. Het stuk ging over een man met een koffer, een koning en een groep milieuactivisten. De vrouwelijke hoofdrol heette Appeltje, en toen de leraar de hoofdrollen bekend maakte vouwde ik onder tafel stiekem mijn handen.

Ik werd Lid Actiegroep Vijf. De zin waarmee ik mijn onwaarschijnlijke talent aan de hele wereld zou tonen, was: 'Een twee drie vier, komt er nog wat van.'

'Goedemiddag, met Shira Keller spreekt u,' zei ik in de hoorn, 'heeft u nog toneelspelers nodig?'

Het bleef even stil. 'Mag ik vragen hoe oud je bent?' vroeg een vrouw aan de andere kant van de lijn. Ik had gehoopt dat ze er niet naar zouden vragen.

'Elf,' zei ik, 'bijna twaalf.'

De vrouw begon te lachen, een hartelijke, vriendelijke lach. Toen ze uitgelachen was, zei ze: 'Sorry, wij werken alleen met volwassen toneelspelers.'

'O,' zei ik.

Weer was het stil. 'Hebben jullie geen musical op school?'

'Ja.'

'Nou, als je daar nou heel goed je best op doet, dan kan je later als je groot bent misschien wel een keer meespelen in een echt toneelstuk.'

'Oké,' stamelde ik, 'bedankt.'

Iedere dag oefende ik op mijn zin. Als ik uitgeoefend was telde ik, steeds opnieuw, de jaren tot ik de mevrouw van Toneelgroep Amsterdam weer zou kunnen bellen. En zuchtte ik. Het was nog een lange reis naar volwassenheid.

 

Fotografie: Ruud Pos 

placeholder

Shira Keller (1985)

Shira Keller is een dubbeltalent. Nadat ze in 2008 als theatermaker afstudeerde aan de Toneelacademie Maastricht, met stevige complimenten van Maria Goos, besloot ze zich fulltime aan het schrijven te wijden, wat resulteerde in haar roman M. Ze leeft afwisselend in Amsterdam en een Zwitsers bergdorpje, waar ze samenwoont met een goochelaar. Met haar debuutroman M. won ze de Academica Literatuurprijs 2013.

Dit artikel is een portret uit de reeks verhalen die we delen binnen het programma: Cultuur maakt iedereen