woensdag 24 Januari 2018
dit is het online magazine van het Fonds voor Cultuurparticipatie. wil je een aanvraag doen, kijk dan op onze website

Assepoester door de Schooltoneelclub

Assepoetser on stage

Op vrijdag 3 juni speelde de Schooltoneelclub van de Pacellischool uit Leiden twee keer de voorstelling Assepoester voor alle groepen van de school, ouders/verzorgers en leerkrachten. Nadat de voorstelling Grimmige Sprookjes van het Jeugdtheaterhuis op de Pacellischool op 9 en 10 januari speelde, werd een schooltoneelclub onder leiding van theaterdocent Anemone Oostvriesland opgericht. In vijftien weken werd een eigen versie van het sprookje Assepoester gemaakt. Hoe kijkt de school terug op deze samenwerking met het Jeugdtheaterhuis. En hoe heeft regisseur en theaterdocent Anemone Oostvriesland het repetitieproces ervaren. En wat vonden de kinderen?

Dicky Vrugte, directeur:
Niet alle kinderen van onze school krijgen vanuit huis evenveel mee op het gebied van cultuurbeleving en expressie. Voor veel kinderen is leren niet makkelijk en vaak hard werken. Het ervaren van expressievormen is belangrijk en laat hen kennis maken met talenten waar ze zich niet van bewust zijn. Toneel is een vorm van expressie die ook heel goed past in de sociaal emotionele ontwikkeling van kinderen, ook daarin hebben onze kinderen op deze onderwijskansenschool veel te leren. De toneelclub maakt dat ze naast het moeilijke leren ook op ander gebied ervaren dat iedereen ergens goed in is en er toe doet.

Je mocht helemaal jezelf zijn en je voelde je vrij. Je bent gewoon heel relaxed hier. - Angelina (groep 7)

Het team van de Pacellischool ziet dat de kinderen heel enthousiast zijn bij de expressievakken die we geven en ook bij de toneelclub. Bijna alle leerkrachten waren aanwezig bij de opvoering in januari. We hebben inspiratie opgedaan over hoe we de kleine speelzaal, waar we optredens doen, op een efficiënte en passende manier kunnen gebruiken en inrichten. Geweldig dat de kinderen en school de kans krijgen met hun acteertalent zichzelf te ontwikkelen.

placeholder

 

De Pacellischool:
Onze school is een kleinere school in de Morswijk in Leiden. De bewoners van de wijk hebben veel verschillende nationaliteiten en brengen elk hun culturele wortels mee in de school. Iedereen is welkom en ouders en kinderen worden gekend. We betrekken ouders bij school, staan open voor gesprek, geven het vak Engels van groep 1 t/m 8, proberen talenten van kinderen en leerkrachten te ontdekken en te laten groeien. Dat alles in een veilige schoolomgeving, waarin we aandacht hebben voor de mensen om ons heen en de omgeving waarin we leven.

Ik vond het heel leuk. Ik heb een goed op mijn rapport voor toneel. Ik ga volgend jaar zeker meedoen, en het jaar daarop ook. En als ik dan heel goed geworden ben, dan mag ik van mijn moeder wel ergens op toneel. - Zora (groep 6)

Anemone Oostvriesland, regisseur van de Schooltoneelcub en theaterdocent van het Jeugdtheaterhuis:
De eerste keer dat ik op de Pacellischool kwam, was tijdens de voorstelling van Grimmige Sprookjes. Het verbaasde mij direct hoeveel kinderen, docenten en ouders er in de kleine speelzaal van de kleine school pasten. Het publiek was enthousiast en er rolden twaalf aanmeldingen voor de schooltoneelclub uit waarvan er uiteindelijk tien doorgegaan zijn naar de voorstelling Assepoester. Hun enthousiasme was ontroerend. Veruit de meeste spelers hadden nog nooit echt iets met theater gedaan, maar hun affiniteit bleek groot.

Eerst kregen de leerlingen een aantal theaterlessen. Hierin kon ik ontdekken waar hun kwaliteiten lagen en waar zij zelf enthousiast van werden. Er werd unaniem gekozen om Assepoester te gaan spelen. Toen de kinderen hun eigen script kregen en vervolgens de teksten werden verdeeld was de toon gezet. Ze wilden een voorstelling maken. Het duurde een lange tijd voordat ze in de gaten kregen wat daarvoor nodig is: thuis gedisciplineerd je tekst leren, samen oefenen buiten de repetities, op tijd komen en aanwezig zijn. Deze, voor veel theaterschoolleerlingen vanzelfsprekende voorwaarden, moesten zij zich nog eigen maken. Maar zij hebben zichzelf en elkaar gemotiveerd en zo stond er op vrijdag 3 juni tot twee keer toe een groep ongelooflijk enthousiaste leerlingen te stralen tijdens hun eigen Grimmige sprookje: Assepoester.

Ik vond het superleuk, omdat je hier over samenwerking leert en zo. Ik durfde eerst niet echt veel op het podium te staan, maar nu wel meer. En ook leuk dat we mooie kleren aan kregen. - Oliwia (groep 8)

Het contact met de directrice en het groeiende contact met de andere leerkrachten is erg prettig op de Pacellischool. Men heeft er hart voor de leerlingen en is constant op zoek naar hoe hen te inspireren en kennis te laten nemen van wat er in de wereld gaande is.
Als ik zie hoe iedereen heeft genoten dan is voor mij zonder twijfel duidelijk dat dit project door moet gaan. Er is een wereld voor hen en voor mij open gegaan. Ze hebben ontdekt dat theater ook iets is wat je kan leren en waarin je kan groeien. Iets dat ontwikkeling stimuleert op het gebied van samenwerking, emotionele verbinding en expressie, discipline, respect, verbeelding, creativiteit, oplossingsgerichtheid en doorzettingsvermogen. Of zij nu later steracteurs worden, topadvocaat of hovenier; zij zullen deze capaciteiten hoe dan ook kunnen gebruiken.

Ik vond het heel leuk. Ik ben verteller geweest. Ik mocht echt acteren. Ik vond het ook leuk om de voorstelling 2x te doen. Want als dan nog iets in je opkwam, dan kon je het de tweede keer anders doen. - Vera (groep 8)

Volgend schooljaar
Volgend jaar is er weer een Schooltoneelclub op de Pacellischool. Het Jeugdtheaterhuis maakt met jongeren van het Jeugdtheaterhuis de familievoorstelling Meer Grimmige Sprookjes. De voorstelling speelt o.a. in de Leidse Schouwburg en de schooltoneelclub speelt dan mee. Daarnaast maken de kinderen ook weer hun eigen versie van één van de sprookjes en spelen deze op school voor hun eigen publiek.

Dit artikel heeft betrekking op de volgende regeling(en) van het Fonds voor Cultuurparticipatie website: Kunstparticipatie 2013-2016

Dit artikel is een portret uit de reeks verhalen die we delen binnen het programma: Cultuur maakt iedereen